E-Bülten Aboneliği



BULURUZ YOLUMUZU
30 Haziran 2017/163 Görülme

2000 yılının Aralık ayından 2001 e geçtiğimizin ilk gecesi, sen askerliğini yapmak için Yunanistan’da kaldın ve ben Türkiye’ye döndüm. 
Önümüzde nasıl geçer dediğimiz bir buçuk sene vardı ve biz bir daha ne zaman ve nasıl görüşeceğimizi bilmiyorduk. 
Farklı şehirleri geçtik, farklı ülkelerdeydik. 
O zaman iletişim bu kadar kolay değildi. Internet her yerde değildi. 
Bildiğimiz tek şey "bulurduk bir yolunu”. 
"Hep bulduk, yine buluruz" demiştin bana ayrılırken. 
İki sınırın arasında kıvrılan Meriç Nehri’nin üzerindeki yarısı mavi beyaz, yarısı kırmızı beyaz köprü yıkılsa yüzerek geçer, yine bulurduk birbirimizi.
Yok hayır ! Ben hemen atlayıp yüzerken, sen bir salla beni almaya gelirdin. 
Çünkü ben, hem yüzüp hem de sana niye atlamıyorsun diye kızarken, sen, tüm nehri geçip okyanusa açılabileceğimiz bir sal yapmış, ben söylenirken beni de alıp yola koyulmuş olurdun...
Sonra hiç birşey planladığımız gibi gitmedi. Yaşanacak ne varsa yaşandı ve biz 7 ay sonra bir araya gelebildik. 
İşte bu fotoğraf tam 16 sene önce, ayrıldıktan 7 ay sonra buluşabildiğimiz o güne ait...
1 Temmuz 2001 yazıyor resmin arkasında. 
O geceden tam 7 ay sonra Igoumenitsa’ya askerliğini yaptığın yere gelmiştim. 
Gelebilmek için beş saatte vize almak dahil yaptığım çeşitli aksiyonlara senin 3 gün izin için yediğin iğneleride ekledik.
3 gün için yapılmış 2000 km, 4 iğne, 5 arkadaş desteği, 48 saat uykusuzluk ne gam, 3 saat için bile yapardık. 
Seni karşıdan görünce sana doğru askeriyenin ortasında koşuşumun her bir anını hissederek hatırlıyorum. 
O an, deli kadının biri, böyle son hız, sivilde olsa bir askerimize doğru koşuyor diye dur ihtarı verip sonra da vursalar kanım akmaz yine sana sarılmak için aynı hızla devam ederdim çok iyi biliyorum. 
İçimde öyle bir güç vardı. 
Sen benim yanımdayken, seni severken ve beni sevdiğini bilirken hissettiğim güç işte tam olarak böyle.
Askeriyenin ortasında bizim kavuşmamızı izleyip alkış kıyametin arasında yürüyerek çıkarken ki bu muhteşem “an"ımızı kim çekti ve yüzlerimizdeki ifadeleri kim yakaladı ise o  muhterem ellerinden ve gözlerinden öpüyorum. 
Biz hep bulduk bir şekilde yolumuzu ne olursa olsun, ne kadar kaybolursak kaybolalım hep bulduk…
Afferim bize. Şahaneyiz. Daha bulunacak çok yol var haberin olsun.
You’re still the ONE, and always will be...
< Önceki YazıSonraki Yazı >

Yorumlar

Henüz Hiç Yorum Yapılmamış...

Yorum Yazın

İsim Soyisim
E-Mail
Yorum
Gönder
Yorum Kuralları
1 - Yaptığınız yorumun, yazıyla alakalı olmasına özen gösteriniz
2 - Yazım ve dil bilgisi konusundaki hassasiyetinizi yorumlarınızda da gösteriniz.
3 - Her zaman nazik bir üslup kullanmaya özen gösteriniz.
4 - Yukarıdaki kurallardan herhangi birine uymamanız durumunda, site sahibi yorumunuzu yayınlama ya da yayınlamama hakkına sahiptir.

E-Bülten Aboneliği



Copyright © 2017 | ADA YAZILARI - Tüm Hakları Saklıdır.